top of page

Micra* (ongoing project)

* Made-up dialogues between two

fictitious travel companions.

Snapshots and babbling

during an imaginary journey 

that never took place.

DSCF8056_48Bit_g2p0016_DxO_TIFF-1200.jpg

- Ωχ, άντε πάλι τα ίδια (φέρνει το αριστερό χέρι δεξιά κάτω από το θώρακα)...

- Τί έχεις? Δεν είσαι καλά?

- Είναι πάλι αυτός ο πόνος που με ταλαιπωρεί μήνες τώρα, σα να μου σφίγγουν τα σωθικά με μια πένσα.

- Στο έχω πει να δεις ένα γιατρό, θα έπρεπε να 'χες πάει καιρό τώρα.

- Ξέρεις, ο πόνος είναι ο πιο πιστός μου σύντροφος, ποτέ του δε μ' εγκαταλείπει, τον έχω συνηθίσει πια, δεν περνάει μέρα χωρίς αυτόν, απλώς ποικίλει η ένταση και το είδος, με τα πάνω και τα κάτω του, σαν τη στέγη εκείνου του εργοστασίου. Εξ άλλου, όσο γερνάς πρέπει να βρεις μια αιτία ώστε όταν έρθει το τέλος, να το αντιμετωπίσεις σα λύτρωση κι όχι σαν ατυχία κι ο πόνος είναι μια πρώτης τάξεως αφορμή.



- Here we go again (he brings his left hand under his chest)...
- What's going on? You're not well?
- It is that pain again that's been bothering me since a few months, as if my insides are being squeezed with pliers.
- I've told you to go see a doctor, you should have gone long ago.
- You know, pain has become my most faithful companion, it never leaves me, I'm quite used to it by now, not a day goes by without it, it just varies in its amplitude and kind, with its ups and downs, pretty much like the roof of that factory. After all, as you get older you have to find a reason so that when the end comes, you can treat it as a redemption instead of a misfortune,, and pain is a first-rate excuse.

 

bottom of page